O kanepe benim için çok fazla anı barındırıyordu

O kanepe benim için çok fazla anı barındırıyordu

O kanepe, evin en köşesinde, soluk mavi bir örtüyle kaplı hâlde yer alıyordu. Üzerinde biriken tozlar, geçmişin izlerini taşıyor gibi görünse de, aslında her bir zerresi, hayatımın en kıymetli anlarına tanıklık etmişti. Her oturuşumda, geçmişin sıcak hatıraları yeniden canlanıyor, gülümsemeler ve hüzünler iç içe geçiyordu. Arkadaşlarımın kahkahaları, ailemin samimi sohbetleri ve belki de hüzünlü veda anları, o kanepenin yumuşak kollarında hayat bulmuştu. Gece yarısı gerçekleştirilen sıradan sohbetlerden, gündüz vakti yapılan derin tartışmalara kadar, o kanepe her zaman güvenli bir liman olmuştu. İnsanların birlikte geçirdiği zamanların kıymetini anlamak için belki de en güzel mekân, o kanepeydi. Zamanla, sadece bir oturum alanı olmaktan öteye geçti; adeta bir tanık, bir dost, hatta bir sırdaş hâline geldi.