KOCAM 10 YIL ÖNCE HAYATINI KAYBETTİ
KOCAM 10 YIL ÖNCE HAYATINI KAYBETTİ
İkinci çocuğumun doğmasını ne kadar çok istediğimi biliyorsun. Hastalığım yüzünden bunu gerçekleştiremediğimiz için kendini suçlamanı istemiyorum. Eğer bir gün yeniden anne olmaya karar verirsen, bunu benim için değil, kendi arzunla yap.
Mektubun ilerleyen kısmında eşimin Barış için yazdığı ayrı bir bölüm bulunmaktaydı. Ancak o satırları görünce okumaktan vazgeçtim. Çünkü sanki yıllar sonra olacakları önceden görmüştü.
Selim Bey bana baktı. “Devam etmenizi ister misiniz?” diye sordu. Başımı onaylar şekilde sallayarak okumaya devam ettim. “Barış, oğulcuğum…”
Oğlum başını kaldırdı. “Sen doğduğunda dünyanın en mutlu insanı olduğumu düşündüm. Ama babalık bana pek çok farklı şey öğretti. Gerçek anlamda birine değer vermek, ona sahip olmak değil, onun yanında olup mutlu olmasına destek olmaktır.”
Barış’ın gözleri yaşlarla dolmaya başladı. “Benden sonra annene iyi bakmanı diliyorum. Ancak bunu onun maddi varlıklarına sahip olmak için değil, onu sevdiğin için yap. Çünkü evler satılabilir, para kaybolabilir. Fakat birini kaybettiğinde, onu koşulsuz seven birini yitirdiğinde hiçbir zenginlik o boşluğu dolduramaz.”Son cümleyi okurken sesim titremeye başladı. “Ve eğer bir gün kardeşin dünyaya gelirse, ona bir rakip gibi değil, benim sana bıraktığım en kıymetli hediyelerden biri gibi yaklaş.”
Barış iki elini yüzüne kapattı. Birkaç dakika boyunca hiçbiri konuşmadı. Nihayet oğlum bana döndü. “Anne, ben…” Ama onun cümlesini tamamlamasına izin vermedim. “Henüz söylemek istediğim bir şey var.”
Elimdeki fotoğrafı ona uzattım. “Evden kovduğunda bebeğimi kaybetmekten çok korkmuştum. Geceleri gözyaşı döktüm. Ama en çok üzülmemin sebebi, yıllarca büyüttüğüm oğlumun beni kendi evimde bir yabancı gibi görmesi.”
Barış ağlamaya başladı. O esnada kızım uyanıp ağlamaya başladı. Onu kucağımda nazikçe sallamaya başladım. Barış gözyaşlarını silerek yanıma yaklaştı. “Adı ne?”
İlk kez kardeşi hakkında meraklanmıştı. “Güneş.” Şaşkın bir ifadeyle bana baktı. “Neden Güneş?”
Gülümsedim. “Çünkü baban gece gündüz, en karanlık günlerin ardından bile güneşin yeniden doğacağını söylerdi.”
Barış küçük kızın yüzüne uzun uzun baktı. Sonra beklemediğim bir şey yaptı. Dizlerinin üstüne oturdu. “Anne, beni affet. Her şeyi kaybetmekten korkarken, sahip olduğum en değerli insanı kaybetmekte olduğumu göremedim.”
