Kızımın Mezarında On Yıl Sonra Açılan Sır

Kızımın Mezarında On Yıl Sonra Açılan Sır



Yanlış yaptınız,’ dedim. ‘Ama şimdi beni dinleyin. Burada bir çocuk var. Onun hayatını değiştirecek bilgiyi saklayamayız.’



Efe konuşmamızı dikkatle dinliyordu. ‘Kerem benim babam mı?’ diye sordu. Ona bilmediğim hiçbir şeyi kesinmiş gibi anlatmayacağıma karar verdim.



‘Annen mektubunda öyle yazmış,’ dedim. ‘Ama önce bu bilgiyi doğrulamamız gerekiyor. Ne olursa olsun, senin ailen olmaya devam edeceğim.’



Efe düşündü. ‘Baba neden bizi aramadı?’



Bu sorunun cevabı bende yoktu. ‘Belki senden haberi bile yoktu,’ dedim.



Nermin özür dilediğinde içim hemen yumuşamadı. On yıl boyunca Efe’nin okul kayıtlarını yaptırmış, ateşlendiğinde başında beklemiş, ilk bisikletini tutmuştum. Kızımın geride bıraktığı tek yakını olduğumu sanmıştım. Oysa başka biri, belki de bize yardımcı olabilecek bir bilgi saklıyordu. Nermin sessizce dinledi. ‘Sıla bana açık bir görev verdi,’ dedi. ‘Ama onun ölümünden sonra bu görevin Efe’yi nasıl etkileyebileceğini yeterince düşünmedim.’ Ona, artık kararların sırrı korumak için değil, yaşayan bir çocuğu korumak için verilmesi gerektiğini söyledim.



Anahtar, Nermin’in yıllardır sakladığı küçük bir metal kutuya aitti. Ertesi gün birlikte kursun eski deposuna gittik. Kutunun içinde Sıla’nın eskiz defteri, birkaç fotoğraf ve Kerem’e gönderilmek üzere yazılmış ama postalanmamış bir mektup vardı. Zarfın üzerinde eski bir Ankara adresi yazılıydı.



Birkaç hafta araştırdım. Mahalledeki eski komşulardan biri Kerem’in ailesini hatırlıyordu. Genç adamın üniversiteden sonra Eskişehir’e yerleştiğini öğrendik. Ona sosyal medya üzerinden kısa bir mesaj gönderdim. Kendimi tanıttım ve Sıla’yla ilgili önemli bir konuyu görüşmek istediğimi söyledim.



Mesajı gönderdiğim gece uyuyamadım. Efe odasından çıkıp beni mutfakta buldu. ‘Bir şey öğrenince bana hemen söyleyecek misin?’ diye sordu. Karanlıkta onun yüzüne baktım. Geçmişte Sıla’nın benden sakladığı gerçeği şimdi torunumdan saklamak istemiyordum. ‘Evet,’ dedim. ‘Ama önce doğru olduğunu anlamaya çalışacağım.’ O da sandalyeye oturup benimle bir bardak süt içti. ‘Ben babamı sevmek zorunda mıyım?’ diye sordu. ‘Hayır,’ dedim. ‘Kimse seni böyle bir şeye zorlayamaz. Önce tanımak istersen tanırsın. İstemezsen bunu da konuşuruz.’ Omuzları gevşedi.



İki gün sonra telefonum çaldı.



‘Sıla iyi mi?’ diye sordu Kerem. Sesindeki korku, yılların arasından duyuluyordu.



‘Sıla on yıl önce vefat etti,’ dedim. Telefondaki sessizlik uzun sürdü. Sonra ona bir oğlu olabileceğini anlattım. Kerem’in nefesi kesildi. ‘Bundan hiç haberim yoktu,’ dedi.



Önce yüz yüze görüştük. Kerem, Sıla’yla çekildikleri fotoğrafları getirdi. Birlikte çizdikleri küçük bir evin fotoğrafını da saklamıştı. Ayrıldıktan sonra Sıla’ya ulaşmaya çalıştığını fakat ailesinin onunla konuşmasını istemediğini söyledi. Anlattıklarını dinledim, ama hemen inanmak zorunda olmadığımı da biliyordum.



Efe’nin yararı için süreci aceleye getirmedik. Bir çocuk psikoloğundan görüş aldım. Efe’ye yaşına uygun ve açık bir dille bilgi verdik. Kerem de rıza gösterdi; resmî yoldan yaptırılan DNA testi babalık bağını doğruladı.



Sonuç geldiği gün Efe kağıda değil, yüzüme baktı. ‘Artık başka bir yere mi gideceğim?’ diye sordu.



‘Hayır,’ dedim. ‘Babanla tanışman, anneannenin evini kaybetmen demek değil. Hayatındaki değişiklikleri birlikte konuşacağız.’



Buluşma tarihini belirlemeden önce Kerem’le uzun uzun konuştuk. Ona Efe’nin sevdiği yemekleri, okuldan sonra nasıl sessizleştiğini, yeni insanlarla ilk başta çekingen davrandığını anlattım. Kerem kendi ailesine durumu nasıl açıklayacağını sordu. ‘Önce Efe’yi düşün,’ dedim. ‘Yetişkinlerin şaşkınlığı onun görevi değil.’ Kerem kabul etti. Görüşmede büyük vaatler vermemeye, çocuğa hemen ‘oğlum’ diye seslenmemeye ve sorularını cevapsız bırakmamaya karar verdik. On yılın yokluğunu tek bir öğleden sonra telafi edemeyeceğimizi hepimiz biliyorduk.



İlk buluşma belediyenin parkında gerçekleşti. Kerem bankta oturup Efe’ye küçük bir resim defteri uzattı. ‘Annen çizim yapmayı çok severdi,’ dedi. ‘Ben de sizinle tanışırken ne getireceğimi bilemedim.’



Efe defteri açtı. İlk sayfaya bir ağaç çizdi. Kerem uzun süre konuşamadı. Ardından ‘Dallarını annen gibi çiziyorsun,’ dedi. Efe’nin gözleri doldu ama gülümsedi.



Bir görüşmeden sonra Efe bana ‘Bugün babamla konuşurken annemi unuttum sanmıştım,’ dedi. Ona birini tanımanın başka birini unutmak anlamına gelmediğini anlattım. Sıla’nın fotoğrafları hâlâ aynı raftaydı, masal kitapları hâlâ onun sevdiği sıradaydı. Efe isterse annesi hakkında soru sorabilir, isterse bütün gün yalnızca futbol konuşabilirdi. Çocuğun kederini bir programa sıkıştırmak istemiyordum. Kerem de bazen aynı sorulara farklı zamanlarda tekrar cevap vermesi gerektiğini öğrendi. Güven, küçük tekrarlarla büyüyordu.



Sonraki aylarda görüşmeler düzenli hale geldi. Kerem çocuğunun yaşamında sorumluluk almak için hukuki işlemleri başlattı. Efe’nin okuluna, alışkanlıklarına ve sınırlarına saygı gösterdi. Onun güvenini kazanmanın bir imza atmakla bitmediğini anladı.



Bir yıl sonra Sıla’nın mezarına yine birlikte gittik. Bu kez yanımızda Kerem ve Nermin de vardı. Efe annesine yazdığı mektubu çiçeklerin arasına bıraktı: ‘Anne, artık babamı tanıyorum. Anneannemle yaşamaya devam ediyorum. İkisini de seviyorum.’



Rüzgâr mezarlıktaki ağaçların yapraklarını salladı. Mezar taşının önünde durup yıllarca kızımın sırrına kızdığım günleri düşündüm. Sıla korkmuş, genç ve yalnız hissetmişti. Bunu şimdi değiştiremezdim. Ama torunum için korkuların konuşulabildiği bir ev kurabilirdim.



Efe elimi tuttu. ‘Anneanne, eve gidince annemin çizimlerini yeniden açalım mı?’ dedi.



‘Açalım,’ dedim. Çünkü artık o defterin sayfaları yalnızca kaybettiklerimizi değil, birbirimizi nasıl bulduğumuzu da anlatıyordu. Efe defteri masaya koydu ve ilk kez geleceğe dair korkmadan yeni bir sayfa açtı.