Kızımın Mezarında On Yıl Sonra Açılan Sır
Kızımın Mezarında On Yıl Sonra Açılan Sır
‘Artık gerçeği öğrenme vaktin geldi.’ Kadının tuttuğu zarf, rüzgârda hafifçe titriyordu. On yıl boyunca kızımın yokluğunu her gün başka bir biçimde yaşamıştım. Şimdi hiç tanımadığım biri, sanki o kayıp yılların anahtarını uzatıyordu.
‘Ben Nermin,’ dedi. ‘Sıla’nın son sınıfta gittiği resim kursunda çalışıyordum. Aslında onun öğretmeniydim.’
Sıla’nın resim yapmayı sevdiğini biliyordum. Fakat böyle bir kurstan hiç söz etmemişti. Kadının yüzünde kötü niyet göremiyordum; yine de zarfı hemen almadım.
‘Neden şimdi?’ diye sordum.
Nermin mezar taşına baktı. ‘Çünkü mektubunda bu günü yazmış. Çocuğu on yaşına geldiğinde, gerçeği taşıyabilecek yaşa yaklaşacağını düşünmüş. Ben de sözümü tuttum.’
Tam o sırada Efe uzaktan el salladı. Elinde katlanmış bir resim vardı. Yanımıza geldiğinde Nermin ona uzun uzun baktı, sonra gözlerini kaçırdı.
‘Bu anneannemin arkadaşı mı?’ diye sordu Efe.
‘Anneni tanıyan biri,’ dedim. ‘Biraz konuşacağız.’
Zarfı mezarlıkta açmak istemedim. Nermin’i yakındaki çay bahçesine davet ettim. Efe masanın yanına oturup getirdiği resmi gösterdi: bir ağacın altında üç kişi vardı. Kendini, beni ve hiç görmediği annesini çizmişti.
Nermin resme bakınca ağzını kapattı. ‘Sıla da ağaçları böyle çizerdi,’ dedi. ‘Dallarını kocaman yapardı.’
O anda kadının kızımı gerçekten tanıdığına ilk kez inandım. Zarfın içinden bir mektup, eski bir kurs fotoğrafı ve küçük bir anahtar çıktı. Mektubun üzerindeki el yazısını hemen tanıdım.
‘Anneciğim,’ diye başlıyordu. ‘Bunu okuyorsan sana anlatmaya cesaret edemediğim şeyleri sonunda öğreniyorsun.’
Ellerim uyuştu. Birkaç satır daha okudum. Sıla, bebeğinin babasının adının Kerem olduğunu yazmıştı. Aynı okuldan, kendisinden bir yaş büyük bir gençti. Birbirlerini sevmişlerdi. Fakat Kerem’in ailesi ilişkiye karşı çıkmıştı.
‘Kerem’e hamile olduğumu söylemedim,’ diyordu mektup. ‘Onu kaybetmekten değil, kendimi ve bebeğimi başkalarının kavgasının ortasında bulmaktan korktum. Sonra babası yurt dışına taşındı. Telefon numarası değişti. Ona ulaşamadım.’
Başımı kaldırıp Nermin’e baktım. ‘Bu kadar yıl neden bana gelmediniz?’
‘Gelmek istedim,’ dedi. ‘Ama Sıla, doğumdan önce mektubu bana bırakırken kimsenin seni zorlamasını istemediğini söyledi. Ben de bu karara saygı duydum. Yanlış yapmış olabilirim.’
