58 yaşımda, kapımın önüne bırakılan bir bebek
58 yaşımda, kapımın önüne bırakılan bir bebek
“Eğer bu kutu size ulaştıysa, demek ki Can gerçeği saklamaya devam ediyor. O gece bebeği kapınıza bırakan bendim. Ama ben annesi değilim…”
Nefesim kesildi.
Mektup devam ediyordu. Kadın, yıllar önce bir hastanede hemşire olarak çalıştığını yazmıştı. Doğumdan hemen sonra terk edilen bebeğin annesinin kimliğini saklamak zorunda kaldığını, çünkü olayın arkasında güçlü bir aile olduğunu söylüyordu. Bebek resmi kayıtlarda “kimliği belirsiz” olarak görünse de aslında ailesi belliydi. Zengin ve nüfuzlu bir aile… Skandal çıkmasın diye bebeğin ortadan kaybolmasını istemişlerdi.
Hemşire vicdanına yenik düşmüş, bebeği öldürülmekten kurtarmak için gizlice alıp bizim mahalleye getirmişti. “Sizin kapınızı özellikle seçtim,” diyordu mektupta. “Çünkü sizi tanıyordum. Yıllarca hastaneye tedaviye geldiniz. Çocuğunuz olmadığını biliyordum. Ona sevgi vereceğinizi hissettim.”
Gözlerim doldu.
Ama asıl sarsıcı kısım sona doğruydu:
“Can gerçeği iki yıl önce öğrendi. Biyolojik ailesi onunla temasa geçti. Onu kendi şirketlerinde üst düzey bir pozisyona getirdiler. Ancak bunun bir şartı vardı: Sizinle bağını koparması ve geçmişini inkâr etmesi.”
Mektup elimden düştü.
“Hayır…” diye fısıldadım.
Tam o sırada kapı açıldı. Can içeri girdi. Yüzü solgundu. Belli ki kadını görmüştü.
“Elinizdeki kutuyu gördüm,” dedi sessizce.
Harun ayağa kalktı. “Bu ne demek Can?”
Can gözlerimin içine baktı. Çocukken korktuğunda yaptığı gibi alt dudağını ısırıyordu.
“Size söylemek istemedim,” dedi. “Sizi kaybetmekten korktum.”
Oturduk. Her şeyi anlattı. İki yıl önce biyolojik ailesinin avukatları ona ulaşmış. Gerçeği DNA testiyle kanıtlamışlar. Büyük bir holdingin tek varisiymiş. Onu yurt dışına göndermişler, eğitmişler, şirketin başına hazırlamışlar.
“Peki neden sakladın?” dedim titreyerek.
“Çünkü şartları vardı,” dedi. “Sizinle tüm bağımı koparmam gerekiyordu. Basına ‘evlatlık’ olduğumu söylemeyecek, sizi hayatımdan çıkaracaktım. Ama bunu yapmadım. Sadece zaman kazandım. Şirketi devraldığım gün ilk kararım onları reddetmek oldu.”
Şaşkınlıkla baktım. “Reddetmek mi?”
Başını salladı. “Benim ailem sizsiniz. Beni kapınızın önünden alan sizdiniz. Hayatta kalmamı sağlayan sizdiniz. Kan bağı her şey değildir anne.”
O an içimdeki düğüm çözüldü. Gözyaşlarımı tutamadım. Harun da sessizce ağlıyordu.
“Peki o kadın?” diye sordum.
“Vicdanı rahat etmemiş,” dedi Can. “Gerçeği sizin de bilmeniz gerektiğini düşünmüş.”
Derin bir nefes aldım. 25 yıl önce kapımızın önünde başlayan mucize, şimdi başka bir sınavdan geçiyordu. Ama bu kez korku yoktu. Çünkü oğlum karşımdaydı. Ve seçimini yapmıştı.
O an anladım ki annelik doğurmakla değil, kalpten bağlanmakla başlıyormuş. Kapıma bırakılan o bebek bana hayatımın en büyük armağanını vermişti: Koşulsuz sevginin kan bağından güçlü olduğunu.
Ve şimdi biliyordum… Gerçek ne kadar sarsıcı olursa olsun, sevgi varsa aile dağılmaz.
