Kocam benim kilomla dalga geçti

Eşim Murat, son zamanlarda kilomu diline dolamıştı. Önceleri bunu şaka sanıyordum. Fakat insan sevdiği kişinin aynı konu üzerinden tekrar tekrar canını acıttığını fark ettiğinde, bunun şaka olmadığını anlıyordu.Bir akşam ailece yemek yerken yine başladı.“Sen biraz kendine dikkat etsen aslında çok güzel olacaksın,” dedi gülerek.Masada herkes sustu.Ben tabağıma bakarken kardeşim Derya sessizce su içiyordu. Derya benden iki yaş küçüktü ve gerçekten de son zamanlarda kilo vermişti. Murat bunu fark etmişti.“Derya’ya bak mesela,” dedi. “Ne kadar fit olmuş. İnsan kendine bakınca belli oluyor.”İçimde bir şey kırıldı.Derya hemen araya girdi.“Abi, böyle söylemesen?”

Ama Murat kahkaha attı.“Ne var canım? Gerçeği söylüyorum.”O gece eve dönerken arabada tek kelime etmedim.Murat ise hiçbir şey olmamış gibi radyoyu açtı.Eve geldiğimizde banyoya gidip aynanın karşısında uzun süre kendime baktım. Son aylarda aldığım kiloları ben de fark ediyordum. Fakat bunun sebebi tembellik değildi. Yoğun iş temposu, uykusuz geceler, kendime ayırdığım zamanın azalması derken kendimi ikinci plana atmıştım.Ama o gece ilk kez kilomdan değil, eşimin bana bakışından utandım.Yatağa girdiğimizde Murat sırtını dönüp uyudu.Ben ise sabaha kadar düşündüm.Ertesi gün hayatımda bir değişiklik yapmaya karar verdim.

Ama Murat’ın istediği gibi onun gözüne girmek için değil.Kendim için.Sabah erkenden yürüyüşe çıktım. Kahvaltımı düzenledim. Doktor kontrolünden geçtim. Kendime uygun bir program hazırladım. En önemlisi de aynaya baktığımda kendime kötü sözler söylemeyi bıraktım.

İlk haftalar zor geçti.

Murat ise değişimimi fark etmesine rağmen destek olmak yerine alay etmeye devam etti.

“Ne oldu? Model olmaya mı hazırlanıyorsun?”

“Bu kadar uğraşsan da Derya kadar olamazsın.”

Her söylediği cümle içimdeki kararlılığı biraz daha güçlendirdi.Bir gün Derya bana geldi.“Kardeşim, sana bir şey söylemem gerekiyor,” dedi.“Ne oldu?”“Senin hakkında söyledikleri beni de rahatsız ediyor.”Gülümsedim.“Biliyorum.”Derya başını eğdi.“Ben de artık onun yanında seninle ilgili konuşulmasını istemiyorum. Çünkü seni kardeşimden çok daha fazlası olarak görüyorum. Sen benim ailemsin.”

O an gözlerim doldu.“Teşekkür ederim.”Aylar geçti.Ben değişiyordum.Fakat sadece kilom değil…Kendime olan saygım, özgüvenim ve hayata bakışım da değişiyordu.

Yeni kıyafetler aldım. Saçımı değiştirdim. Yıllardır ertelediğim bir kursa yazıldım. Arkadaşlarımla yeniden görüşmeye başladım.

Murat ise bunların hiçbirini anlamıyordu.

Çünkü o hâlâ eski eşini görmeye çalışıyordu.

Bir gün eve geldiğinde beni salonda hazırlanırken gördü.

“Bu ne hal?” diye sordu.

“Arkadaşlarımla dışarı çıkacağım.”

“Kimle?”

“Bunun hesabını vermek zorunda değilim.”

Murat şaşırdı.

Çünkü ilk kez ona karşı bu kadar net konuşmuştum.

O gece arkadaşlarımla çok güzel vakit geçirdim.

Eve döndüğümde Murat salonda oturuyordu.

“Sen değiştin,” dedi.

“Evet.”

“Beni artık eskisi gibi dinlemiyorsun.”

“Çünkü artık kendimi dinliyorum.”Bir süre sustu.Sonra beklemediğim bir şey söyledi.

“Ben sadece şaka yapıyordum.”Başımı salladım.“Hayır Murat. Sen şaka yapmıyordun. Benim en hassas olduğum yerden vuruyordun. Üstelik bunu kardeşimin yanında yapıyordun.”“Abartıyorsun.”“Hayır. Sen küçümsedikçe ben küçülmedim. Sadece senden uzaklaştım.”Bu kez sustu.Aradan birkaç hafta geçti.Bir akşam Derya bize geldi. Yemekten sonra Murat yine onun kilosundan söz etmeye hazırlanırken Derya elini kaldırdı…