Her yemeğinize ekleyin

İmparatorluk mutfağının günümüze kadar ulaşan geleneksel tarifleri incelendiğinde, dönemin yemek kültürüne dair oldukça ilginç nüanslar göze çarpar. Saray mutfaklarında lezzet anlayışının temel taşı kabul edilen pek çok unsur bulunsa da, özellikle karabiber, tarçın ve safran gibi çeşniler hem pişirme tekniklerini şekillendirmiş hem de dönemin sosyo-ekonomik yapısı ile tıp anlayışını sofralara taşımıştır.
Tarihi kayıtlar incelendiğinde, saray ziyafetlerinde yemeklerin lezzet dengesini kurmak ve belirli ihtiyaçları karşılamak adına özellikle karabiberin tuzdan bile daha ön planda tutulduğu görülür.

Safran, içeriğindeki güçlü antioksidanlar (krosin ve safranal) sayesinde ruh halini dengeler, hafızayı güçlendirir ve hücreleri korur. Depresyon belirtilerini hafifletmeye yardımcı olur, bağışıklığı destekler, göz sağlığını korur ve iştahı kontrol ederek kilo vermeyi destekler.
İHTİŞAMIN VE STATÜNÜN SOFRADAKİ YANSIMASI 

Ticaret yollarının kontrol altında tutulduğu ve uzak coğrafyalardan gelen kıymetli ürünlerin saraya ulaştığı dönemlerde baharatlar, sadece lezzet verici değil aynı zamanda idari gücün bir sembolüydü.

Halk günlük beslenmesinde tuza kolayca ulaşabilirken; karabiber, safran ve tarçın gibi İpek ve  baharat Yolları üzerinden bin bir güçlükle getirilen malzemeler ağırlığınca altın değerindeydi.
GÜVENLİK TEDBİRLERİ VE BİYOLOJİK İZOLASYON 

İmparatorluk sarayında yemek hazırlığı kadar padişahın güvenliği de kritik bir konuydu. Dönemin şartları gereği, mutfaktan sofraya uzanan süreçte olası zehirlenme risklerini minimuma indirmek hedeflenirdi.

Karabiber, karanfil ve tarçın gibi baskın kokulu ve yoğun tat profiline sahip baharatlar, hem antiseptik (mikrop öldürücü) nitelikleriyle koruyucu olarak görülüyor hem de olası kötü koku ve tatları maskeleme özelliği taşıyordu.

Yiyeceklerin tadında meydana gelebilecek olası sapmaları kontrol altında tutmak ve gıda güvenliğini sağlamak için baharatların bu güçlü aromatik yapısından faydalanılıyordu.